NL

MARLOES MEIJBURG 1986

‘Het schilderproces als synoniem voor het landschap’

 

Marloes Meijburg (1986) schildert verstilde plekken, ver weg van het hedendaagse tumult. Een ruimte waarin je kan verdwalen, een vorm van escapisme. Als een toerist zoekt zij een landschap om zich aan vast te houden.

 

Het zien van een landschap verbeeldt volgens Meijburg de intrinsieke tijdsbeleving. Ze onderzoekt welke beeldelementen in de natuur deze vertraging oproepen en gebruikt deze.

 

Meijburg observeert de gelaagdheid die een landschap typeert en schildert met een subtiel, schraal kleurgebruik. De verfhuid die ze zoekt is vaak mat en toont de subtiliteit van zelfgemaakte verfsoorten zoals caseïne-verf en Punische was.  

“Het uiteindelijke beeld moet niet te scherp zijn. De diffuse voorstelling zorgt voor een poëtisch karakter”. 

Laag over laag ontstaat een imaginair landschap. Het schilderproces is een voortdurende wrijving tussen het vervlakken van de ruimte en de suggestie van diepte. 

Zo vormt de materie van de verf het uitgangspunt voor een nog onbekende omgeving. Ze werkt zelden vanuit een vooropgezet beeld of foto. Door de opeenvolging van verschillende lagen, vormen zich structuren en texturen. Hierdoor wordt het doek in bijna fysieke zin een landschap op zichzelf, in plaats van een afbeelding hiervan. 

EN

MARLOES MEIJBURG 1986

‘The painting process as synonym for the landscape’

 

Marloes Meijburg (1986) paints quiet places, far away from the daily turmoil. A place in which you can lose yourself, a form of escapism. Like a tourist, she’s looking for a landscape to hold on to.

 

According to Meijburg, seeing a landscape expresses the intrinsic experience of time.

She examines which elements in nature invoke this time-lag and she uses them.

 

Meijburg observes the stratification that typifies a landscape and paints with a subtle, lean use of color. The paint film that she’s looking for is often matte and expresses the subtlety of self-made paints, like casein and Punic wax.

“The final image shouldn’t be too focused. The diffuse representation creates a poetic character.”

 

Layer by layer an imaginary landscape is created. 

The painting process is a constant friction between the flattening of space and the suggestion of depth. In this way the substance of the paint forms the starting point for an as yet unknown environment. She hardly ever works from preconceived images or photographs. Through the succession of different layers, structures and textures form. This turns the canvas into a landscape in an almost physical sense in itself, instead of an image of it.

© Marloes Meijburg. All rights reserved.