THIS IS COLOUR: rocks against Pantone

 

“Nature is painting for us, day after day, pictures of infinite beauty if only we have the eyes to see them.”

― John Ruskin

 

Can the color of a rock in the alpine range match with that of the volcanic stones of Tenerife? When does brown becomes red? How many gradations of yellow our eyes are capable to appreciate? Are they endless?

 

Scientifically, color is understood as the visual translation that a human brain makes of the electromagnetic waves reflected by a corporal element. For Marloes Meijburg, colors are matter and dust, nature and landscape. A traveler, geologist and collector, the Dutch artist gathers stones and rocks and then grind them into powder that she carefully stores in glass tubes. In "This is color", she investigates the spectrum of local colors from Les Guilleries Natural Park. On the canvases, we find sandy tones that go from yellow to vermilion; mahogany, copper, sienna, cuttlefish and orange browns, blue, whitish and ashen gray.

 

Marloes Meijburg limits the chromatic range to observe its infinity and thus discover that, as soon as you gaze a color, it seems to be multiplying. If the rapid movement of the screens smudges the colors, soil and stone pigments are opaque and dull, as if they still remember the rock they once were. And it’s in that heaviness where, as spectators, we find the placidity of the return to nature and the beauty of moderation and aridity.

 

Painting is more than painting: it is an act of devotion that completes a cycle begun millennium ago. As if with this transcendent gesture, Marloes wanted to say: "I promise that everything will be fine. I'll take you to a better place. To the place of art, to the place of poetry. With me you won’t be a simple rock anymore".

 

Gisela Chillida, art writer and independent curator

 

ESTO ES COLOR: las rocas contra el Pantone

 

“La Naturaleza es pintura para nosotros, día tras día, imágenes de infinita belleza, si tan sólo tuviéramos los ojos para verlas”.

― John Ruskin

 

¿Podrá coincidir el color de una roca en la cordillera alpina con el de las piedras volcánicas tinerfeñas?¿Cuando un marrón se convierte en rojo? ¿Cuántas gradaciones de amarillo son capaces de apreciar nuestros ojos?¿Serán infinitas?

 

Científicamente, el color se entiende como la traducción visual que el cerebro humano hace  de las ondas electromagnéticas reflejadas por un cuerpo. Para Marloes Meijburg, los colores son materia y polvo, naturaleza y paisaje. Viajera, geóloga y coleccionista, la artista holandesa recolecta piedras y rocas para luego molerlas hasta convertirlas en polvo que almacena celosamente en tubitos de cristal. En “Esto es color”, investiga el espectro de los colores locales. Encontramos tonos arenosos que van del amarillo al bermellón; marrones anaranjados, caobas, cobres, sienas, sepias; o los grises azulados, blanquecinos y  cenicientos del Parc de les Guilleries.

 

Limitar la gama cromática para poder observar su infinitud y así descubrir que las tonalidades cromáticas se multiplican cuando detienes la vista en ellas. Si el movimiento de las pantallas emborrona los colores, los pigmentos molidos son opacos y pesados, como si todavía recordaran esa roca que algún día fueron. Y es en esa pesadez donde como espectadores encontramos la placidez de la vuelta a la naturaleza, la belleza de la mesura y la aridez.

 

La pintura no es solo pintura, es mucho más: es acto de devoción que completa un ciclo iniciado milenios atrás. Como si con este gesto trascendente, Marloes quisiera decir: “Prometo que todo irá bien. Te llevaré a un lugar mejor. Al lugar del arte, al lugar de la poesía. Conmigo dejarás de ser una simple roca”.

 

Gisela Chillida, crítica de arte y comisaria independiente

 

 

NL

"De ware ontdekkingsreis ligt niet in het zoeken naar nieuwe landschappen, maar in het hebben van nieuwe ogen'. Marcel Proust

Marloes Meijburg speurt naar het liefst onberoerde gebieden. Gebieden met een kwaliteit die hier ten lande lastig vindbaar is. In ons nederig land is elke vierkante meter wel eens omgespit of anderszins bewerkt geweest. Zelfs de natuur wordt goed onderhouden of anders met zorg in 'authentieke' staat teruggebracht. Toch zijn er plekken te vinden waar niemand zich om lijkt te bekommeren. Verwilderend land op incourante plekken; schijnbaar vergeten stukjes land.

Dit speuren naar deze verlaten gebieden is er om een wereld te kunnen ervaren waar de dingen hun loop hebben. Plekken om je nietig te voelen; ook plekken om juist verbondenheid te ervaren. Hier is alles wat het is. In deze uitgestrektheid valt ons menselijk 'moeten' en ons streven naar 'meer' zachtjes van zijn voetstuk. Marloes Meijburg kijkt, ziet en beleeft dit landschap; zij dwaalt en ondergaat. Deze ervaring komt terug als zij de plekken van haar verbeelding schildert. Dan wedijveren zon en schaduw, groei en verval, het hemelgewelf en de aarde; uit ervaringen ontstaan nieuwe beelden.

Zoals de landschappen zijn ook de technieken waarmee Meijburg deze schildert ogenschijnlijk bijna vergeten; caseïne, Punische was, lijmverf en tempera. Door deze technieken te combineren kan de verf met zichzelf op de loop gaan en onverwachte wendingen nemen.

Met een subtiel, schraal kleurgebruik ontstaat een ruimte. Een ruimte die niet gevormd wordt door flitsende perspectieven maar door, laag over laag, een imaginaire ruimte te scheppen. Deze plekken en landschappen veranderen in het licht en nemen je mee. Jij kunt turen, je laten overdonderen, er in opgaan; de tijd verandert. Meijburg meets Proust; zo komen zoeken, kijken en tijd samen. Niet in het telkens najagen van nieuwe uitzichten vind je nieuwe perspectieven, maar in het oefenen van je ogen.

Marloes Meijburg zoekt en vindt haar landschappen en laat ons met andere ogen kijken.

Le véritable voyage de découverte ne consiste pas à chercher des nouveaux paysages, mais à avoir de nouveaux yeux. En zo is het.

Casper ter Heerdt, april 2017

© Marloes Meijburg. All rights reserved.